«…Η κόκκινη βαλίτσα όρισε το χώρο και των χρόνο των ειδικών και γενικών σχέσεων που χρειάστηκε να υπερασπίσουμε. Μπερδεμένη με τα άλλα σημαντικά αντικείμενα χρειάστηκε την προσέγγιση και το ενδιαφέρον από τον ένα και την άλλη ζωοδότρια επισκέπτρια της ιδεατής περιοχής όπου ξεχείλιζε η αφόρητη φορητή σημασία της. Η υλικότητα του δρόμου, των ξερών ή κορεσμένων στο πράσινό τους φυτών και δένδρων, των αυτοκινήτων θυλάκων της ζωής, των παφλασμών και των κυματισμών, του αέρα και των συζητήσεων που δύσκολα έμεναν στη θέση τους, των σκιών. Των χαιρετισμών και των διαλευκάνσεων της σημασίας της κοπέλας που διέρχεται, εξορμά, λογχίζει με την πράξη της τον άνεμο, περιμένει, υπομένει, περιορίζει και αποσπά το βλέμμα της από εκεί όπου τακτοποίησε αυτό που σιγά-σιγά ωριμάζει και πρόκειται να διαθέσει τον ακριβό εαυτό του, χρειάζεται να αποκωδικοποιηθεί, να φανεί. Οι διαδρομές, οι σκέψεις μας, οι σιωπές και οι διάδρομοι των διαλόγων μας έστηναν και έλυναν συνέχεια τον ιστό τους. Η βαλίτσα είναι και συστήνει το σύμβολο του ορισμένου πολιτισμού για την πρόσκαιρη, την φευγαλέα παρουσία εδώ και εκεί. Για την νομαδικότητα, τις τεχνικές που εφεύραμε, ώστε να διαπερνούμε τους αλλεπαλλήλους συμμαζεμένους και απέραντους χώρους, προστατευμένοι και ασφαλείς. Τεχνικές διαθέσιμες και έκτακτες στις προσκλήσεις και τις συστάσεις. Η βαλίτσα περικλείει και προστατεύει τις ιδέες, προστατεύει την ιδέα για τα καθαρά και στεγνά ρούχα, την ιδέα για την κάλυψη του σώματος με υφάσματα και σχέδια, με κοσμήματα, με λέξεις και διαθέσεις που το τιθασεύουν και το σταματούν. Περιλαμβάνει τους εαυτούς μας, τον κόσμο των υποθέσεων, των εξαιρέσεων και των υπερβολών, των φόβων. Περιλαμβάνει, δηλαδή, τον εαυτό καθώς από τον εαυτό μεταφέρεται. Μια εκδίπλωση της βεβαιότητας της ύπαρξής μας, μια θήκη των υλικών που μας συναπαρτίζουν όσο και όταν χρειαστεί. Για να φτάσουμε στην βαλίτσα χρειάζεται να περπατήσουμε πάνω στα ίχνη και τις πορείες ενός χάρτη που πλέχτηκε και τακτοποιήθηκε στο σκιερό υπόστεγο στην ακτή. Χάρτη που άλλες φορές οδηγεί και προβλέπει σωστά, ακριβώς, την εκκίνηση και το πέρασμα, άλλες φορές, αστοχεί γιατί πλέει στην επιφάνεια της θάλασσας ή τυλίγει το ευχάριστο γυναικείο γυμνό σώμα.»
Απόσπασμα από το κείμενο του Ιορδάνη Στυλίδη για το Landart Collective 2018 με τον Ορίζοντα των Γεγονότων
Excerpt from the text by Jordan Stylidis for the Landart Collective 2018 with orizontas gegonoton